خداي مهربانم نمي دانم چه حکمتي در کار بوده که تقديره مرا اينگونه برايم رقم زده اي ؟ !
در زندگي جز رنج و غم و درد نديده و نکشيده ام , هر زمان هم که احساس نمودم زندگي به من لبخند مي زند ناگهان سايه ي تاريک غم بر چهره ام همانند جغدي شوم و نامبارک سايه افکند
آه اي پروردگارم ديگر نمي دانم با کدامين رو نامت را بر زبان بياورم !
من بنده ي نا فرمان و سر کشت باري ديگر محتاج تو شده ام , محتاج لطف و بزرگيت .
حال که در زندان غم محبوس گشته ام نيازمند ياريت هستم , پس دستم را بگير و از اين سراب نجاتم ده .
مي گويند آنکه درد را مي دهد درمان هم مي دهد , مي دانم که درمان دردم تويي اي يگانه ي توانا
تو خود مي داني دردم را , مي داني خواسته ي اين دل دردمند و بي کسم را . تو مي داني که بندگانت چگونه دلم را به بازي گرفتند و چطور بازيچه ي نيرنگشان شدم .
بي همتايم حال که در اين بي پناهي و بي کسي با دلي شکسته و خاطراتي تلخ جا مانده ام با چشماني خيس از اشک تو را مي خوانم .
مي خوانمت با تمام وجود گنه کارم , مي خوانمت چون تويي تنها پناه دل بي پناهان .
معبودم نمي دانم اگر در اين غربت و تنهايي تو را نداشتم چه بايد مي کردم ؟ و فرجام اعمال بي فرجامم چه مي شد !!!!
خداوند مهربانم با تمام وجود نيازمند رحمت و مغفرت تو ام , به داد دل دردمند تنهايم برس .